Jeżeli nie do Afryki to ... Norwegia. Decyzja
zapadła szybko, a musiała bo potem panie w Norwegii to ino
śnieg i sanie. Plan był prosty: szybko dotrzeć do Norwegii, a
potem się szwędać relaksowo góra 300 km dziennie. Trochę
zamieszania wprowadził Michał wynajdując Off Road Meeting, ale
był to ostateczny impuls jaki przeważył za
wyjazdem.
Krzysztof znalazł "super ofertę" Polferries - auto
plus osoba 450 zł. Przy zakupie biletów okazało się, że to
oferta specjalna tylko i wyłącznie dla samochodów. Nie
daliśmy za wygraną (opłata normalna motocykl + osoba = 195 +
360) i po kilku telefonach do Kołobrzegu, Gdańska, Gdyni
dostajemy cenę z oferty za wstawiennictwem pana
R.Jabłońskiego. Zaoszczędzamy akurat na kabinę.
Podziękowania dla Polferries.
Takoż i pojechalim : Michał Dominiak XL600V, Krzysztof Nowicz XRV750, Bogdan Chudzikiewicz XL1000V.
Po zaształowaniu cały mokry (od potu nie od wody) dopadłem do kabiny. Prysznic i na pokład. Pomachałem w kierunku Helu. Polska zniknęła. Prom jak prom, kiwa, piwa, hałasy, dyskoteka i ból głowy. Spaliśmy do rana. Wszystko ok gdyby nie ten "tupot białych mew po pokładzie z rana"
 Prom dopłynął o 13. Urocza pani celnik
pochodzenia chyba indyjskiego wybadała nas czy nie
jesteśmy robotnikami sezonowymi. Mamy pieniądze, cel
podróży a więc pieczątka w paszporcie i witamy w
Szwecji. Celem jest Norwegia więc przecinamy przez nudny
początkowo kraj ludzi o białych twarzach i włosach.
Normalnie, tj. pusto, lesiście, dziko zaczyna się
robić za Mora. |
 Pogoda dobra, czasami pokropił
maleńki deszczyk. Już o zmroku przekraczamy granicę z
Norwegią w Flotningen.Cudowna sceneria: zachód słońca na zachodzie, na południu czerwony przez oświetlenie deszcz, na wschodzie bajeczna tęcza. Jak to uwiecznić ?. Nocleg
nad dzikim jeziorem w okolicach Galten w absolutnej
ciszy. Woda smakuje jak źródlana chociaż tylko ja się
odważam ją pić. Rano znajduję przebitą tylną
oponę. Jak pech to pech. Dopompowanie umożliwia
wykrycie przyczyny - staroświecki gwóźdź. Trzeba
załatać. Michał "pożycza" łatki w
aerozolu. Psik i działa !. |
20.08.1999 Piątek
Na terenie zlotu spotykamy niewielką ilość uczestników generalnie na motocyklach soft enduro. |
 W południe wyruszamy na
pierwszą trasę po okolicy. Na szutrowych, piaskowych
drogach Viaderko nie bardzo odstawało od pozostałych.
Cudownymi okolicami cieliśmy w tumanach kurzu. Ciężko
było podziwiać okolicę. Jedyne momenty
"krajobrazowe" to pady, czekanie na resztę
przez skrzyżowaniem itp. |
 Pod koniec droga przeszła na staroświecki
asfalcik. Drogą 51 wśród widowiskowych górek
wróciliśmy rozproszeni na miejsce zlotu. Rozproszenie
wynikało z niespotykanego wzrostu adrenaliny w krwi
raczej spokojnych Norwegów, którzy to cieli miejscami
ile "fabryka dała"Wieczorem smażenie kiełbasek i siedzenie na tureckim kazaniu. Jakoś nic nie rozumiem z norweskiego. |
 Ponieważ
wczoraj nie objechano całej trasy (za dużo postojów
spowodowanych reanimacją motocykli i ich właścicieli)
postanowiliśmy z rana dokończyć poprzednio dniowe
dzieło. |
|
 Obwijamy
dookoła jeziorka Tesse. Mocny kamienisty
szuterek, lekkie tumany kurzu świadczą o tym, że
dość długo nie padało. Odbijamy potem na Glitterheim
u stóp lodowca. Cudowny chłód i te renifery. Tak się
zagapiamy, że ... o mało nie spóźniamy się na
główny tegoż dnia wyjazd. |
|
 Grupę główna spotykamy już na stacji
benzynowej. Dołączmy.Chłopaki wycinają początkowo około 90 - 120 km/h. Tniemy równo. Pierwsza packa. Jakiś TA nie wyrobił na zakręcie. Potem czekanie przed mostem, nie bardzo rozumiemy (po norwesku) na co - chyba ktoś znowu zaniemógł. Wyrywamy ponownie. Prowadzi gość z dziewczyną. Wąskie drogi, piasek, fragmenty asfaltu i ponad 100 na liczniku. |
|
 Pasujemy,
mamy tylko jedno życie, rodziny etc. Ponadto lubimy
popatrzeć czasami na krajobrazy, zatrzymać się
ładnych miejscach.Tutaj ochłonęliśmy i odpoczęliśmy chwilkę. Adrenalina odpuściła. Tylko Michał chyba żałował, że nie pogalopował z główną grupą. |
|
 Jak
można było przewidzieć i tak doganiamy główną
grupę na jednym z postojów. Już tak prawie razem,
prawie osobno podążamy razem. Później już tylko jeden wodospad i najwyższe wzniesienie 1680 m jadąc drogą szutrową. Na górze schronisko i lodowiec. |
|
 Powrót
już spokojniejszy. Na kempingu grill, rozmowy, gry
zlotowe. Michał przygotowuje się do powrotu.Zmęczeni ale szczęśliwi zatapiamy się w sen. |
 Rano o godzinie 5:00 po herbatce opuszcza
nas Michał.Życzymy mu ominięcia testu łosia i dosypiamy do rana. Wycinamy drogą 55 wzdłuż grzbietu Hurrungane. Boski asfalt i ten "fresz" |
 Wymarzliśmy
w górach, za to w dolinach nad fiordem jest ciepło.
Przerwa na obiad - zupka chińska i żółty serek z
cebulką. |
 Wygrzani
o objedzeni szukamy chłodu. Znajdujemy go po długich
poszukiwaniach drogi u stóp lodowca w Styggevasshytta.
Arktyczne powietrze, lodowe klimaty i napis w j.
angielskim, że spadające kawałki lodu mogą wzniecić
fale wysokości do dwuch metrów. Klawo nieprawdaż ?.Nie znalazłszy "dzikiego" noclegu lądujemy na campie w Songdal. Tanio, czysto, ładne widoczki. |
23.08.99 Poniedziałek
|
24.08.99 Wtorek
|
 Wjechaliśmy
na płatną drogę na punkt widokowy Dalsnibba. Musicie
koniecznie to zobaczyć. 1500 metrów w górę, w
zasadzie urwisko zakończone punktem widokowym. Zimny
wiatr nawiewa chmury zasłaniające chwilami
widoczność. |
 Odbijamy w kierunku morza
północnego, asfaltem a potem gruntową 661.  Zmęczeni rozbijamy namioty nad brzegiem morza. Skromna obiado-kolacja. Odpoczywamy siedząc i patrząc w gwiazdy, światła przepływających statków. |
 W nocy przeszkadzały spać zwierzęta
:najpierw łosie skubały trawę pomiędzy namiotami,
potem jakieś zwierze je przepłosiło, potem my je.Ciche były jedynie meduzy wysychające na brzegu po odpływie. Upajały nas natomiast fale rozbijające się o kamienisty brzeg. |
25.08.99 Środa
Ten odcinek był płatny chyba 20 NOR ale wart był tych pieniędzy. |
 Wyobraźcie sobie wspinającą się
szutrową drogę po ścianie urwiska. Jeden jego fragment
jest już tak niedostępny, że droga wiedzie tunelem,
wijącym się jak wąż, wykutym surowo w twardej skale. |
 Potem do
znudzenia widoki, widoki, widoki...
|
 ...
a potem zjazd, zjazd, zjazd. Do znudzenia ?.Nocleg na nieczynnym campie nie nadszarpnął naszego budżetu. Nocleg był wybitnie cichy. |
26.08.99 Czwartek
Nocleg znajdujemy na ładnie położonym campie na wysepce. Podejrzane były na nim opuszczone namioty. Wieczorem okazało się, że są to namioty pracujących tam "na czarno" polskich zbieraczy owoców i płodów rolnych. |
27.08.99 Piątek
Po chwili jaka minęła od wjechania do czeluści promu rozpadało się na dobre. Deszcz skutecznie wyprosił nas z pokładu. |
28.08.99 Sobota
|
Skrótem przebijamy się do Ringebu, stąd
już skok do "Jotunheimen Feriesenter" w
pobliżu Parku Narodowego Jotunheimen opodal Randsverg -
miejsce zlotu Off Road.
Pogoda zlekko podupadła. Krzysztof
wymienił oponę u lokalnego serwisanta za jedyne 200 NOK
bo mu się pojawił "slick" na tylnym kole.
Odwijając kilometry w deszczu docieramy do "cudu
natury" w Briksdal. Krzysztof przegonił mnie pieszo
na sam lodowiec (i z powrotem). Zajęło to nam ponad
trzy godziny. Raczej wymęczeni rozbijamy namioty na
małym campie u stóp lodowca.![Znowu szuterek na [258]](5607-32a.jpg)
Szutrową drogą 258 już w promieniach
przebijającego się przez chmury słońca jedziemy dalej
na spotkanie przygody. Mijamy po drodze ze dwa samochody.
Na dłużej zatrzymujemy się przy stadzie owieczek.
Stoimy na przeciw siebie. Obie strony przyglądają się
tak samo zainteresowane. Ciekawe kto miał większy ubaw
?.
Z drogi 660 odbiliśmy w prawo
na ponad 100 km szuterkiem przez boskie widokowo rejony
Eikesdalen. Początkowo droga wiodła wzdłuż jeziorka
by potem prawie pionowo wzbić się płaskowyż.
Nie
można było chyba znaleźć lepszego miejsca na
zrobienie posiłku. Obiadowaliśmy tutaj ponad dwie
godziny.
Niestety miejsce noclegowe było
położone w głębokim wąwozie, i panującej tam
wilgoci nie było w stanie wysuszyć docierające tam
może przez dwie godziny dziennie światło słoneczne. 
Tniemy
do granicy szweckiej. Drogę zakłócił jedynie jeleń
stojący w poprzek drogi. Potem majestatycznie
przesunął się na pobocze nawet nie patrząc w naszym
kierunku.
Pogoda się załamuje. Silimy się na
urozmaicenie trasy. Ponieważ jest mglisto i padająco
droga niewiele się różni od naszych kawałków z
lasów Tucholi. Jedyny ciekawy fragment jeziorkowo leśny
uwieczniamy na fotografii. Na promie lądujemy około 16.
Na terminalu tłok - koniec wakacji, brak miejsc. Trudno.
Jednak bardzo miła pani na bramce załatwia nam kabinę
!. Okazuje się, że zna również pracownika Polferries,
który załatwił nam zniżkę. Jaki ten świat mały.